featued_image

சிங்கள-பௌத்த கூட்டுஉளவியலை விளங்கிக்கொள்ளல் | எழில்

auhtor

on
2020-01-28


By :
Ezhil


127 Views

2009க்குப் பின்னரான அரசியல் வெளியில் சிங்கள-பௌத்த கூட்டுஉளவியல் பெருந்தேசிய அடிப்படைவாதத்தின் மேல் இன்னும் இறுக்கமாகக் கூட்டமைக்கப்பட்ட ஒன்றாகும். சிங்கள-பௌத்தத் தேசியவாதமானது, காலனித்துவத்தை அகலப்படுத்துகின்ற – நியாயப்படுத்துகின்ற அதேவேளை பிரத்தியேக (Exclusion) அணுகுமுறையைக் கையிலெடுத்துத் தன் கூட்டுஉளவியலை உருவாக்கிக்கொண்டது. பெருந்தேசியவாத கூட்டுஉளவியல் மகாவம்ச மனநிலை (Mahavamsa-mindset)கொண்டது. மகாவம்ச மனநிலையின் மீது கட்டமைக்கப்பட்ட சிங்கள-பௌத்த கூட்டுஉளவியல் அதன் ஆரம்பத்திலிருந்தே மகாவம்சத்திற்கு முன்னிருந்தவர்களின் இருப்பை மறுத்தும் அதேவேளை சிங்கள-பௌத்தத்திற்காக ‘தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட இனம்’, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தேசம்’ போன்ற அரசியல் விவரணத்தின் மீதும், அரசியல் சொல்லாடல் மீதும் முதலீடுசெய்தது.

மகாவம்ச மனநிலை (Mahavamsa-mindset)

2009க்குப் பின்னரான சிங்கள-பௌத்த கூட்டுஉளவியலை விளங்கிக் கொள்வதற்கு மகாவம்ச மனநிலையை விளங்கிக்கொள்ளுதல் அவசியமாகின்றது. மகாவம்சம் ஒரு வரலாற்று நூல் அல்ல மாறாக ஒரு இதிகாசம் என்பதை எல்லோரும் ஏற்றுக்கொண்டுள்ளநிலையில், மகாவம்சம், சிங்கள-பௌத்த பெரும்தேசியவாதத்;தில் ஏற்படுத்திவரும் செல்வாக்கையும் அது எவ்வாறு ஒரு பிரத்தியேக (Exclusion) சிங்கள தேசத்தை கட்டமைக்க உதவிசெய்கின்றது என்பதையும் ஆராய்வோம். மகாவம்ச புனைவுகளின் படி ஸ்ரீலங்கா தேரவாத பௌத்தநாடு. அந்நாடு அங்கு வாழும் பௌத்தர்களுக்குச் சொந்தமானது. தேரவாத பௌத்த தர்மத்தை இன்னும் 5000 வருடங்களுக்கு தக்கவைப்பதற்காக சிங்கள-பௌத்தர்களுக்கு கொடுக்கப்பட்டதாக பொருள் கொள்ளப்படுகின்றது. இதையடியொற்றிவந்த வரலாற்றாய்வாளர்கள் தேரவாத பௌத்தத்தின் இருப்பு சிங்களவர்களின் இருப்பில் தங்கியுள்ளதாக அர்த்தப்படுத்தியுள்ளார்கள். ஆக மேற்குறிப்பிடப்பட்ட அரசியல் கட்டமைப்பு அல்லது புனைவு தமிழ் பௌத்தர்களின் இருப்பை மறுக்கின்றது. தமிழ் பௌத்தர்களின் மறுப்பு என்பது வெறுமனே கருத்தியல் சார்ந்தது மட்டும் அல்ல, நிறுவமையப்படுத்தப்பட்டதும் கூட. தமிழ் பௌத்த இருப்பை மறுக்கின்றபோது ஸ்ரீலங்காவில் காணப்படுகின்ற பௌத்தம் சார்ந்த அனைத்தும் தொல்லியல் சான்றுகள் உட்பட சிங்கள-பௌத்த இருப்பின் வரலாற்றை ஆதாரபூர்வமாகின்றது. அதுவே மகாவம்சத்தை நாளடைவில் விஞ்ஞான ரீதியான வரலாற்றாய்வாக மாற்றக்கூடிய சந்தர்ப்பங்களை ஏற்படுத்திவிடலாம்.

ஞானத் ஒபயசேகர (1963,1966,1970) சிங்கள-பௌத்தம் என்றே ஸ்ரீலங்காவில் உள்ள பௌத்தத்தை குறிப்பிடுகின்றார். தேரவாத பௌத்தம் என்ற பதத்தை தவிர்த்து மகாவம்சம் ஏறக்குறைய பௌத்த சமய நூலாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டநிலையில் சிங்கள-பௌத்தம் மகாவம்சத்தில் இருந்து ஆரம்பிக்கப்படுகின்றது.

சிங்கள பௌத்தம் தேவநம்பியதீச மன்னனுக்கு மறைபோதிக்கும் பிக்குக்களின் வருகையோடு ஸ்ரீலங்காவில் ஆரம்பித்தது என்பதில் வரலாற்றாய்வாளர்களிடையே முரண்பாடுகள் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. அதேநேரத்தில் தேவநம்பியதீச மன்னனுக்கு மறைபோதிக்கும் பிக்குக்கள் வருவதற்குமுன் இந்தத் தீவில் இயக்கர், நாகர் போன்ற பழங்குடிகள் இருந்ததையும் வரலாற்றாய்வாளர்கள் மறுப்பதற்கில்லை. ஆனால் இந்தத் தீவில் வாழ்ந்த, (தேவநம்பிய தீசனுக்கு மறைபோதிக்கும் பிக்குக்கள் வருவதற்குமுன்) குடிகளின் அடையாளத்தை ஏற்றுக்கொள்வதில் சிங்கள வரலாற்றெழுத்தியலுக்கு வரலாற்றுப் பிரச்சனைகள் இருக்கின்றது. இத்தீவின் வரலாற்றுப் பூர்வீகம் எந்த இனத்திற்கு சொந்தமானது என்பதில் அந்த இனத்திற்கான கூட்டுஅடையாள, தேசகட்டமைப்பு தங்கியுள்ளது என்றால் மிகையாகாது. வரலாற்றுப் பூர்வீகத் தேடல், இனங்கள் தங்கள் இருப்பு சார்ந்து தேசமாகக் கட்டமைத்துக் கொள்வதில் பங்களிப்புச்செய்கின்றது. தேசமாய் கட்டமைத்திலில் நிலம் என்பது முக்கிய சுட்டியாக இருப்பதால் வரலாற்றுப் பூர்வீகத்திற்கும் நிலத்திற்குமான தொடர்பு இன்றியமையாததாகக் கட்டமைக்கப்படுகின்றது.

தேவநம்பிய தீச மன்னனின் பரிவாரங்களின் வருகைக்குப் பிந்தைய வரலாற்றில் முளைத்த சிங்கள-பௌத்தத்திற்கு அந்த மதத்தைப் பாதுகாப்பதற்காக இத்தீவு கொடுக்கப்பட்டதாக மகாநாமதேரர் மகாவம்சத்தைப் புனைந்திருப்பது என்பது காலனித்துவ-மைய சிந்தனை சார்ந்தது. இத்தீவு முழுவதிலுமே சிங்கள பௌத்தம் இன்னும் 5000 வருடங்களுக்குப் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும் என்று கௌத்தம புத்தர் கூறியவாறு நம்பிக்கையாக நினைத்துக் கொண்டு சிங்கள பௌத்ததீவாக மாற்றமுற்படுவது மகாவம்ச மையசிந்தனை சார்ந்தது. சிங்களபௌத்தத்தை பாதுகாப்பதற்காக மகாநாமதேரரினால் புனையப்பட்ட கதையிலிருந்து வரலாற்றியல் மையத்தை கட்டியெழுப்புவது என்பது வரலாற்றாய்வாளரின் நேர்மையீனத்தை சுட்டுவதென்பதில் மாற்றுக் கருத்து இருக்கமுடியாது. வரலாற்றாய்வுகள் புனைவிலிருந்து தொடர்வதில் தான் பிரச்சனை இருக்கிறது. இவ்வாறான புனைவு மகாவம்சத்திலிருந்து சிங்களதேச கட்டுமானம் ஆரம்பிக்கின்றது.

சிங்கள பௌத்தத்தை பாதுகாப்பதற்காக கட்டமைக்கப்பட்ட புனைவு நூலிலிருந்து சிங்களதேசக் கட்டமைப்புக்கான தொடக்கப்புள்ளி ஆரம்பிக்கப்படுகின்றது என்றால் அதனுடைய நோக்கத்தை விளக்கிக்கொள்வதற்கு அதிக முயற்சிதேவையில்லை. உண்மையாக கௌத்தம புத்தர் இத்தீவைத் தரிசித்தாரா இல்லையா என்ற வரலாற்று விவாதம் புனைவுகளுக்கு அப்பால் பார்க்கப்பட வேண்டியது. இப்போது வடக்கு கிழக்கில் முளைக்கும் பௌத்த விகாரைகளுக்கான காரணத்தை வாசகர்கள் ஓரளவுக்குப் புரிந்துகொள்ளமுடியும். மறுபுறத்தில் தேவநம்பிய தீச மன்னனின் மறைபோதிக்கும் பிக்குக்களினதும் அவனுடைய பரிவாரங்களின் வருகை பற்றிய வரலாற்றாதாரங்கள் மகாவம்சத்தைத்தவிர வேறிடங்களில் இல்லை என வரலாற்றாய்வாளர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர்.

‘சிங்களமாய் இருத்தல்’

‘சிங்களமாய் இருத்தல்’ என்பது மகாவம்ச மனநிலையுடையோராய் இருத்தல் என்பதே. மகாவம்ச மனநிலை, சிங்கள-கிறிஸ்தவ மனநிலை உடையோரையும் ஏற்றுக் கொள்வதில்லை. மகாநாமதேரரின் மகாவம்ச மனநிலைக் கட்டமைப்பு என்பது பிரத்தியேக அணுகுமுறையைகொண்டது. இப் பிரத்தியேக அணுகுமுறையும் மனநிலையும் ஏனைய இனக் குழுமங்களையோ, மதக் குழுமங்களையோ ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. மகாவம்ச மனநிலை காலனித்துவ மனநிலைசார்ந்தது. ஏனைய குழுமங்களைச் சார்ந்தவர்களை அது உள்வாங்குமே தவிர தன்னுடைய இறுக்கமான கருத்தியல் கலாச்சாரத்தை ஒருபோதும் இலகுவாக்கத் தயாராயில்லை. ஆகவேதான் சிங்கள-கிறிஸ்தவராய் இருந்தாலும் மகாவம்ச மனநிலையைக் கொண்டிருத்தல் சிங்கள-கிறிஸ்தவ இருப்புக்கு இன்றியமையாததாகின்றது. சிங்களமாய் இருத்தலின் தேசக்கட்டுமானம் என்பது மகாவம்ச மையசிந்தனைக் கற்பிதம். இந்தக் கற்பிதம் மிகத் திட்டவட்டமாக சிங்கள ஆளும் வர்க்கத்தால் திட்டமிடப்பட்டு பரப்பப்படுகின்றது. இதனால்தான் ஆரம்பத்திலே குறிப்பிட்டிருந்தேன் மகாவம்ச மைய சிந்தனை காலனித்துவ மனநிலைசார்ந்தது என்று. மகாவம்ச-மைய அறிவுசார் புலமை மகாவம்ச-மைய சிந்தனையை ஏனைய புலமைசார ;பரப்புக்களுக்கும் அகலப்படுத்தப்படுத்தியது, குறிப்பாக வரலாற்றியல், தொல்லியல், மானிடவியல் இன்னும் பிற. மகாவம்ச-மைய சிந்தனையின் வெற்றி என்பது அதன் புலமையை மெருகூட்டிவளர்த்து அதன் செல்வாக்கை நிறுவமையப்படுத்தியவர்களைச் சாரும்.
அதேபோல் மகாவம்சத்தை கேள்விக்குட்படுத்தல் என்பது சிங்களதேச கட்டுமானத்தின் அடிப்படைகளையும் ஏன் ‘சிங்களமாய் இருத்தலின்’ அடிப்படைகளையும் கேள்விக்குட்படுத்துவதாகும். மகாவம்சத்தில் கைவைக்கும்போது எழுகின்ற எதிரொலி இதன் அடிப்படையில் அமைந்தது.

மகாவம்ச வரலாற்று விவரணம் சிங்கள-பௌத்தர்கள் தவிர்ந்த ஏனையோரை ‘மற்றமைகளாக’ உருவாக்குகின்றது. சிங்கள-பௌத்தர்களை ‘மண்ணின் மைந்தர்களாக’ அல்லது’பூமியின் புதல்வர்களாக’ கட்டமைத்து ஏனையோரை வந்தேறுகுடிகளாக புனைகின்றது. வந்தேறு குடிகளுக்கு இத்தீவு சொந்தமானது அல்ல மாறாக ‘பூமியின் புதல்வர்களுக்கு’ மட்டுமே சொந்தமானது என ‘மற்றமைகளை’ இத்தீவன் மீது படையெடுப்பவர்களாக சித்தரித்து அவர்களை சிங்கள-பௌத்தர்களின் எதிரியாக குறிப்பாக கூட்டு எதிரியாக வடிவமைக்கின்றது.

சிங்கள-பௌத்தர்கள் தவிர இத்தீவில் இருப்பவர்கள் அனைவருக்குமே இத்தீவு சொந்தமில்லை. மகாவம்ச-மைய கற்பித்தற்குள் உள்வாங்கப்பட்டால் மாத்திரமே அவர்களது கூட்டு இருப்புதக்கவைக்கப்படும், அவ்வாறு இல்லாமல் நிலஉரிமைக் கோரிக்கைகளை முன்வைப்பவர்கள் மகாவம்சத்தின் எதிரிகளாக கட்டமைக்கப்பட்டு அவர்களது கூட்டு இருப்பு கேள்விக்குட்படுத்தப்படுகின்றது. முpக அண்மைய சிங்கள வரலாற்றாய்வாளர்கள் சிங்களத்தின் ஆரம்ப புனைவை கேள்விக்குட்படுத்தியிருக்கின்றார்கள். ஆனால் சிங்களப் பொதுப்புத்தி புனைவை மட்டுமே எற்றுக்கொள்கிறது. அதாவது சிங்கள இனம் கலப்பற்ற தனித்துவமானது. இத்தீவு சிங்கள-பௌத்தர்களுக்கானது. அதேவேளை சிங்கள-பௌத்த ஆரம்பத்தினையும் பொதுச் சொல்லாடலையும் கேள்விக்குட்படுத்தும் மேட்டுக்குடிசமூகம் மிகச் சொற்பமாக காணப்படுகின்றது. அதனால் சிங்களப் பொதுப்புத்தி மீதானதாக்கம் செறிவுகுறைவானதே.

ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரம் பெற முன்னரும், பெற்ற பின்னரும் இந்நாட்டின் அதிகாரவர்க்கங்கள் சிங்கள பொதுப்புத்தியை தங்களுடைய பிடியைவலுப்படுத்தும் நோக்கோடு உருவாக்கப்பட்ட சிங்களமேலாண்மைக் கருத்தியலை அடித்தள சிங்கள தேசியமயமாக்கலுக்குப் பயன்படுத்திக் கொண்டார்கள். இம் மேலாண்மைக ;கருத்தியலுக்காக உழைத்தவர்கள் மறவர்களாகவும், மறைசாட்சிகளாகவும் வர்ணிக்கப்பட்டார்கள்.

முப்பணி

D.W.Kent  என்ற அறிஞர் இராணுவப் படைக் கட்டுமானத்திற்குள் ஸ்ரீலங்கா இராணுவத்தினரின் பௌத்த நம்பிக்கையும் அதன் பயன்பாடு பற்றிய ஆய்வில், இராணுவத்தினருக்கான முப்பணி பற்றி குறிப்பிடுகின்றார். இராணுவ வீரர்கள் நாட்டையும், மக்களையும் (சிங்கள) மதத்தையும் (பௌத்த) காப்பதற்காகவும், தக்கவைப்பதற்காகவும் போராடவேண்டும் என்றதன் முனைப்பாற்றல் கற்பிதம் கொடுக்கப்படுவதாக குறிப்பிடுகின்றார்.

அநாகரிக தர்மபாலாவின் துட்டகைமுனு – எல்லாளன் கதையின் சிங்கள தேசியம் சார்ந்த மீள்வாசிப்பு மிகமுக்கியமானது. துட்டகைமுனுவால் சிங்கள-பௌத்தர்கள் அல்லாதவர்கள் கொல்லப்பட்டதை பௌத்த பிக்குகள் நியாயப்படுத்துவதான மீள்வாசிப்பு அபாயகரமானது. பௌத்தம் போதிக்கின்ற ‘கர்மம்’, ‘முன் வினைப் பயன்’ முரண்பாட்டிற்குட்படுத்தப்படுகின்றது. ஒருவர் செய்யும் செயலுக்கேற்ப கர்மம் விளையும் என்ற தர்;மப் போதனையை, கர்மம் செயல் சார்ந்து அல்ல மாறாக அதனுடைய உள்நோக்கம் சார்ந்துதான் விளக்கம் கொடுக்கப்பட வேண்டும் என விதந்துரைத்து துட்டகைமுனு சிங்கள-பௌத்தம் அல்லாதவர்களை கொலைசெய்ததை நியாயப்படுத்துகின்றார். துட்டகைமுனுவின் உள்நோக்கம் மனிதர்களைக் கொல்வதல்ல மாறாக சிங்கள-பௌத்தர் அல்லாதவர்களைக் கொல்வது சிங்கள-பௌத்தத்தில் நியாயப்படுத்தப்படுகின்றது (Keyes 2016).

இக்கதையின் வரலாற்று விவரணம் தான் இராணுவத்தினருக்கு கற்பிதமாக வழங்கப்பட்டதாக குறிப்பிடுகின்றார்(Kent PhD thesis unpublished, 2008). இராணுவத்தினரின் கொலை செய்தல் எனும் செயல் அவர்களுடைய கர்மத்தைத் தீர்மானிக்கவில்லையென்றும் அவர்கள் எதற்காகச் செய்கின்றார்கள் என்ற உள்நோக்கமும் இலக்குமே இராணுவத்தினரின் கர்மத்தைத் தீர்மானிக்கின்றது என்ற கற்பிதம் அவர்கள் மத்தியில் பரப்பப்பட்டு, இராணுவத்தினர் நாட்டையும், மக்களையும் (சிங்கள) மதத்தையும் (பௌத்த) காப்பதற்காகசெய்யும் செயல்கள் நியாயப்படுத்தப்பட்டன.

மகாநாமதேரரினால் மகாவம்சத்தில் புனைவாக கட்டமைக்கப்பட்ட நாடு – இனம் -மதங்களுக்கிடையேயான தொடர்பின் மீள்வாசிப்பு இன்றும் முக்கியம் பெறுகின்றது. மகாவம்ச தொடர்பின் (நாடு-இனம்-மதம்) நீட்சிதான் மேற்குறிப்பிட்ட படைக்கட்டுமான முப்பணிக்கு வித்திட்டதாக கருத இடமுண்டு. இவ் முப்பணி போர்காலங்களில் நேரடியாக படைக்கட்டுமானங்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டிருந்தது. 2009க்கும் பின்னர் வன்வலு (hard power) அணுகுமுறையைத் தவிர்த்து அரச திணைக்களங்களினூடு உத்தியோகப்பூர்வமாக அரசு ஆசியுடன் மென்வலுவை (soft power) உபயோகித்து இம்முப்பணி தொடர்கின்றது.

2009க்குப் பின்னர்

மே 2009க்கு பின்னர், தமிழர்களின் ஆயுதப் போராட்ட மௌனிப்பின் பின், சிங்கள் தேசம் தமிழர்களை ஆயத போராட்ட படைப்பலயுத்ததில் தோல்வியுற்றவர்களாக கட்டமைத்தது. இதற்காகவே வெற்றி-தோல்வி என்கின்ற அரசியல் சொல்லாடலை, விவரணத்தை கட்டமைத்து. வெற்றி-தோல்வி ஒன்றுக்கொன்று எதிரான, எதிர் கருத்தியல் விளக்கங்களைக் கொண்ட அரசியல் சொல்லாடல் கட்டமைப்பானது, யுத்த அறத்தின் நியாயங்களை அதில் வென்றவர்கள் பக்கமே இருக்கக்கூடியவாறு உருவாக்கியது. வென்றவர்களின் யுத்த அறம் சரியானதாகவும், தோற்றவர்களின் யுத்த அறம் பிழையானதானதாகவுமான தோற்றத்தை புனைந்து தமிழ் மக்களின் ஒட்டுமொத்த விடுதலைப் போராட்டத்தையும் மக்களிடமிருந்து அந்நியப்படுத்தி போராடியவர்களை பயங்காரவாதிகளாக சித்தரித்து, பூகோள பயங்கரவாதத்திற்கெதிரான போராட்டத்திற்குள் சிங்கள அரசு தன்னுடைய குற்றங்களை நியாயப்படுத்தியது.

மக்கள் விடுதலை போராட்டம் என்பது வெற்றி-தோல்வி என்ற இருமைக்கப்பால் உள்ள தோற்றப்பாடு. விடுதலைப் போராட்டம் காலத்தின் தேவை, செல்நெறி கருதி வடிவங்களை மாற்றிக்கொள்ளும். ஆனால் சிங்கள அரசுமே 2009 மையப்படுத்தி தமிழர்களை தோல்வியுற்றவர்களாகச் சித்தரித்து தமிழர்களின் கூட்டுஉளவியலையும், கூட்டுமனவலுவையும் சிதைக்க முனைந்தது. இதற்காக தமிழர் தேசகட்டுமானங்களின் அடையாளச் சின்னங்களை இல்லாதொழித்தது. இவ்வாறு தமிழர்களை ‘தோல்வியுற்றவர்கள்’ என்கின்ற மனநிலைக்குள் சிறைவைக்க அனைத்து முயற்சிகளையும் எடுத்தது.

தோல்வியுற்ற மனநிலைக்கு தள்ளுவது என்பது மீண்டும் மக்கள் எதிர்ப்பினை இல்லாதொழிப்பதாகும். மக்கள் போராட்டத்திற்குரிய மனநிலையை உடைத்து, போராடுவதற்கு அருகதையற்ற ஒரு தோற்றப்பாட்டை உருவாக்கி, தமிழர்களின் கூட்டுமனவலுவின் மீது ஓர் உளவியல் போராட்டத்தை சிங்கள அரசு கட்டவிழ்த்தது. இதற்காக தமிழர்களை எப்போதுமே பயந்த மனநிலைக்குள் வைத்துக் கொண்டிருக்கவேண்டிய தேவை சிங்கள அரசுக்கு உருவானது. தமிழர்களில் பயந்த மனநிலையை உருவாக்குவதற்கு ‘கிறிஸ் பூதம்’ ‘ஆவா குழு’ போன்ற இன்னும் பிறவற்றை உருவாக்கியது. இனியும் உருவாக்கவேண்டிய தேவை சிங்கள அரசுக்கு ஏற்பட்டுக்கொண்டே இருக்கும்.

தமிழர்களை தோல்வியுற்றவர்களாக சித்தரிப்பதன் மூலம் தமிழர்களுக்கான ‘மீட்பர்கள்’; உருவாக கூடாது என்பதில் சிங்கள தேசம் மிகத் தெளிவாக இருக்கின்றது. தோல்வியுற்றவர்களின் மனநிலைக்குள் தள்ளுவதன் மூலம் தமிழர்களை பாதுகாப்பதற்கு யாருமே இல்லை என்ற மாயையை உருவாக்கி சிங்கள-பௌத்த கூட்டுஉளவியலுக்கு மேலாண்மைத் தன்மையை கட்டியெழுப்பியது. இதனால் தான் குற்றவாளிகளை கதாநாயகர்களாக மாற்றி வெற்றிவிழாக்களை ஒழுங்குபடுத்தி சிங்கள-பௌத்த யுத்தஅறத்தை நியாயப்படுத்தியது. சிங்களவர்கள் தமிழர்களுக்கு என்னவும் செய்யமுடியும் ஏனென்றால் தமிழர்களுக்கான மீட்பர்கள் இல்லாமல் போயினர் என்ற புனைவைக் கட்டியமைத்து சிங்கள மேல்லான்மைக் கூட்டுமனவலுவை மேலும் வலுவுள்ளதாக உருவாக்கி மகாவம்ச-மைய கருத்தியலில் முதலீடுசெய்தது.

இரண்டாம் உலகப்போரின் பின்னர் யூதர்களைக் கொன்றொழித்ததற்காக ஜேர்மனிய மக்களிடைய ‘கூட்டுக் குற்றஉணர்வு'(உழடடநஉவiஎந பரடைவ) உருவானது. இக் கூட்டுக் குற்ற உணர்வுதான் குற்றங்களை ஏற்றுக் கொள்வதற்கும், குற்றவாளிகளுக்குத் தண்டனை வழங்கவும், இழப்பீடு–நிவர்த்தி தொடர்பான செயற்பாடுகளை முன்னெடுப்பதற்கும், நினைவேந்தல் தொடர்பில் நிகழ்ச்சித் திட்டங்களை உருவாக்குவதற்கும், ஆவணப்படுத்தலுக்கும், ஆய்வுகளுக்கும், எதிர்காலத்தில் இவ்வாறான படுகொலைகள் நிகழாதவாறு தடுப்பதற்கான முயற்சிகளுக்கும் வழி வகுத்தது. இந் நடைமுறை ஏறக்குறைய படுகொலை நிகழ்ந்த சூழ்நிலைகளுக்குப் பொருத்தமானது. கூட்டுகுற்ற உணர்வின் உருவாக்கம் அல்லது கட்டமைப்பு என்பது எதிர்கால நல்லிணக்க முயற்சிகளுக்கு அடிப்படையானதும் அவசியமானதும் கூட.

இந்த கூட்டுக்குற்ற உணர்வு சிங்கள இன மக்களுக்குள் இன்னும் உருவாகவில்லை, உருவாக்கப்படவும் இல்லை. இதற்கு காரணமாக அநாகரிக தர்மபாலாவின் துட்டகைமுனு – எல்ளாளன் கதையின் மீள் வாசிப்பும் அதுதொடர்பில் போரை நியாயப்படுத்த உருவாக்கப்பட்ட கருத்தியலின் செல்வாக்கும ;மிகமுக்கியமாகும். சிங்கள-பௌத்ததளத்தில் போரை நியாயப்படுத்த எழுந்த கருத்தியலில் அநாகரிக தர்மபாலாவின் வகிப்பாகம் மிகக்காத்திரமானது. ஆநாகரிக தர்மபாலாவின் பௌத்த போர் அறம்சார் கருத்தியல் கட்டவிழ்க்கப்பட்டால் மாத்திரமே சிங்கள இனத்திற்குள் தமிழ் மக்களின் படுகொலைகள் தொடர்பில் கூட்டுகுற்றஉணர்வு உருவாக்கப்படும்.

சிங்கள இனத்துள் உருவாக்கப்பட்ட ‘ஜாதிக்கசிந்தனை’ என்பது மகாவம்ச-மைய சிந்தனையின் நீட்சியே. தமிழ்களின் பாரம்பரிய நிலம் (வடக்கு-கிழக்கு) தொடர்பான அரசியல் கோரிக்கை என்பது சிங்கள இனத்தை பொறுத்தவரையில் கௌத்தமபுத்தர் சிங்கள இனத்திற்கு கொடுத்த (மகாவம்ச இதிகாசத்தின் அடிப்படையில்) வாக்களிக்கப்பட்ட நாட்டை துண்டுபோடுவதாகும். அதனால் தான் 2009 மே மாதத்திற்கு பின்னர் சிங்கள இனம் தனது மேலாதிக்கத்தை பயன்படுத்தி தமிழர் போராட்ட ஆயுத மௌனிப்பின் பின் வடக்கு-கிழக்கு தமிழர் பாரம்பரிய நிலங்களை கௌத்தமபுத்தர் வாக்களிக்கப்பட்ட நாட்டுக்குள் உள்வாங்கியது. இந்த உள்வாங்கல் பெரும்பாலும் மதத்தை அடிப்படையாக்கொண்ட அரசியல் நிகழ்ச்சிதிட்டத்தினூடு ஸ்ரீலங்கா அரசின் படைகட்டுமான உதவியுடன் முன்னெடுக்கப்பட்டது.
வடக்கு-கிழக்கில் முளைத்த பௌத்த விகாரைகள் எல்லாமே ஜாதிக்க சிந்தனைக் கருத்தியலின் அடிப்படையில் உருவாக்கப்பட்டவை. பௌத்த விகாரைகளை உருவாக்கி அவற்றினூடு மகாவம்ச-மைய இதிகாச வரலாற்றை உறுதிப்படுத்தி தமிழர் நிலத்தை மீளப்பெறுவதானது சிங்கள-பௌத்த கூட்டுஉளவியல் மேலாண்மையை உசுப்பேத்தியது. அதனால் தான் யாத்திரைகள் (Pilgrimage) என்ற பெயரில் தெற்கிலிருந்து சிங்களவர்கள் வரவழைக்கப்பட்டு அவர்களது கூட்டுஉளவியலுக்கு குறிப்பாக ஜாதிக்க சிந்தனைக்கு தீனிபோடப்பட்டது. 2009 இற்குப் பின்னான அரசியல் வரலாற்றுத் தளம் குறிப்பாக வடக்கு-கிழக்கு என்பது படையெடுப்பதற்கும், ஆக்கிரமிப்பதற்கும் உரியகாலமாக சிங்கள ஜாதிக்க சிந்தனையால் பயன்படுத்தப்பட்டது. இதன் வெளிப்பாடுகளாகத்தான் மாதகல், கந்தரோடை, கீரிமலை, நயினாதீவு போன்ற தமிழர் பிரதேசங்கள் பலவும் சிங்கள பௌத்த தொல்லியல் பிரதேசங்களாக அறிமுகப்படுத்தப்பட்டு, மகாவம்ச இதிகாச அடிப்படையில், சிங்கள-பௌத்த கூட்டுஉளவியல் மேலாண்மை தனது பசியைத் தீர்த்துக்கொண்டது.

2013ம் ஆண்டு 65வது ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரதினம் திருகோணமலையில் அப்போதைய ஜனாதிபதி மகிந்த ராஜபக்ச தலைமையில் 4000 சிங்கள மக்களைக் கொண்டு ஒழுங்கமைக்கப்பட்டது. இச்சம்பவமானது ஜாதிக்க சிந்தனையின் நீட்சியாகவே பார்க்கப்பட வேண்டியது அவசியமாகின்றது. தமிழர் போராட்ட பாரம்பரியத்தில் திருகோணமலை தமிழர் தலைநகராக உருவாகவேண்டும் என்ற கட்டமைப்பு உருவாக்கம்பெற்றது. அவ்வாறான நிலத்தில் ஸ்ரீலங்காவின் சுதந்திரதினத்தை நினைவுகூறல் என்பது சிங்கள-பௌத்த மேலாண்மையை அடையாளரீதியில் உறுதிசெய்வதாகும்.

வடக்கு-கிழக்கில் ஸ்ரீலங்காவின் படைக் கட்டுமானங்களை நிறுவியதும், நிறுவுவதும் சிங்கள-பௌத்த குடியேற்றங்களை அரச உதவியோடு உருவாக்குவதும் மகாவம்ச-மைய ஜாதிக்க சிந்தனையின் நீட்சியை சிங்கள-பௌத்த மேலாண்மையினால் வாக்களிக்கப்பட்ட நாட்டில் உறுதிசெய்வதாகும். இதன் மூலம் சிங்கள அரசு சிங்கள-பௌத்த கூட்டுஉளவியலின் பொதுப் பசியை திருப்திப்படுத்த முனைகின்றது. இதற்கு ஸ்ரீலங்காவின் ஒற்றையாட்சி முறைமை மிகவும் அவசியமாகின்றது.

முடிவுரை

மகாவம்ச சிந்தனையின் விளைவுதான் ஸ்ரீலங்காவின் ஒற்றையாட்சி முறைமை. சிங்கள-பௌத்த தேசிய தேசக் கட்டுமானம் என்பது மகாவம்ச-மைய சிந்தனையில் இருந்து ஒருபோதும் விலகமுடியாது. அது காலத்திற்கேற்றவகையில் வேறு அணுகுமுறைகளைக் கைக்கொண்டாலும் அதன் அடிப்படைத் தன்மையில் இறுக்கமாகவே இருந்து கொண்டிருக்கும் அதுவரை ஸ்ரீலங்காவின் ஒற்றையாட்சித் தன்மையும் தக்கவைக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும்.
சிங்கள-பௌத்தகூட்டு உளவியல் கட்டமைப்பிற்கு LSSPயைச் சார்ந்த லெஸ்லி குணவர்த்தன கூறும ‘Majority with minority complex’’ பெரும்பாண்மைச் சமூகத்தின் சிறுபான்;மைச் சிக்கல் கருத்தியலும் பங்களிப்புச் செய்கின்றது. ஸ்ரீலங்காவில் பெரும்பான்மையினமாக தங்களை கட்டமைத்துக் கொள்ளும் சிங்கள-பௌத்ததேசியம் பூகோளஅரசியல் சார்ந்து சிறுபாண்மையினமாக உணர்வதைத் தான் குறிக்கின்றது, இதற்கு ஈழத் தமிழர்களின் புலம்பெயர் சமூகங்களுடனான வெளிநாட்டுஉறவும் அவர்கள் தங்கியிருக்கும் நாடுகளின் அவர்களின் அரசியல் அழுத்தங்களும், தமிழ் நாட்டில் வாழும் தமிழர்களின் இருப்பும் காரணங்களாகலாம், இது ontological scare என்று குறிப்பிடப்படுகின்றது.

மேற் கூறப்பட்ட கட்டமைப்புகளைக் கட்டவிழ்க்கச் செய்கின்றபோதுதான் நல்லிணக்கத்திற்காக, தங்களை தேசமாக கருதும் இனக் குழுமங்கள் விரும்புகின்ற அரசியல் வெளி உருவாக்கப்படும்.

Our Facebook Page

Archives