featued_image

இராணுவமயமாக்கல் ஒரு புரிதல் | எழில்

auhtor

on
2020-07-10


By :
Jera Thampi


683 Views

இராணுவவாதம் (Militarism) என்பது ஒரு நம்பிக்கை அல்லது கோட்பாடு. அக் கோட்பாட்டின்படி ஒரு நாட்டின் படைக்கட்டுமானம் அந்நாட்டின் தேசிய நலன்களைப் பேணுவதும் பாதுகாத்துக் கொள்வதுமாகும். இது ஒரு அரசியல் நிபந்தனையும் கூட (L.Ahall 2016). இராணுவவாதத்திலிருந்துதான் இராணுவமயமாக்கம் வெளிப்படுகின்றது. இராணுவவாதம் ஒரு நம்பிக்கை என்றால் இராணுவமயமாக்கம் ஒரு செயன்முறை (L.Ahall 2016). ‘Gender Matters in Global Politics’ என்கின்ற நூலில் இராணுவவாதத்தை பின்வருமாறு வரைவிலக்கணப்படுத்தியுள்ளார்கள்.

‘ஒரு பிரச்சினைக்கான தீர்வாக அல்லது பதிலாக இருக்கக் கூடியது இராணுவமே என்ற நம்பிக்கைதான் இராணுவவாதம்.’ அறிஞர் Enloe (2000) குறிப்பிடுகின்ற வரையறை இன்னும் முக்கியமானது. ‘இராணுவமயமாக்கம் ஒரு கலாசார மாற்றத்திற்குரிய நடைமுறை சாரந்தது, இச் செயன்முறையூடாகத் தனி நபரோ அல்லது ஒரு சமூகமோ இராணுவத்தின் தேவையையும், இராணுவ எடுகோளையும் காத்திரமான பங்களிப்பாக மட்டும் கருதுவதோடல்லாமல் அதை சாதாரணமாகவும் ஏற்றுக் கொள்வது. எவ்வளவுக் கெவ்வளவு செறிவாக இராணுவமயமாக்கம் அதிகரிக்கின்றதோ அதற்கேற்றாற்போல் ”புதிய சாதாரணத்தை” ஏற்றுக்கொள்ளும் மனப்பாங்கும் அதிகரித்துக்கொண்டே போகும்.’ இராணுவமயமாக்கம் எந்தெந்தத் தளங்களில் நிகழும் என்ற வரையறை எதுவும் கிடையாது.

‘இராணுவமயமாக்கம் போருக்கான தயார்ப்படுத்தலை சாதாரணமயப்படுத்தும் செயன்முறை. போர் சிந்தனைக்கான சமூக – கலாசார ஆயத்தப்படுத்தல். இது நாளாந்ந வெளியில் நடைபெறுகின்றது (L.Ahall 2016). இச்செயன்முறை மிக சூட்சுமமாக நடந்தேறுவது. மறைத்துத் தண்ணுணர்வற்ற (Unconscious) வெளியில் நடந்தேறும் (L.Ahall 2016) இச் செயற்பாடு டீயசவாநள என்ற அறிஞர் குறிப்பிடுகின்ற ‘ஒவ்வொரு நாளும் புராணத்தை உருவாக்குதல் மற்றும் பொது அறிவின் கட்டுமானம் போன்றவற்றின் கருத்தியல் துஷ்பிரயோகம் ஆகும் (Ideological abuse of everyday myth making and construction of common sense).’

அறிஞர் Enloe (2000) குறிப்பிடுவதுபோல் இராணுவமயமாக்கப் படிமுறைச் செயற்பாடு என்பது, படிப்படியான செயற்பாட்டின் மூலம் ஒருவர் அல்லது சமூகம் தன்னை இராணுவ ஆதிக்கத்திற்கு கையளிப்பது அல்லது இராணுவத்தில் தங்கியிருப்பது (உயிர் வாழ்தலுக்காக) அல்லது இராணுவ சிந்தனையில்/கருத்துப்போக்கில் தங்கியிருப்பது (A.G.Altinay,2004). இராணுவமயமாக்கத்தின் வெற்றி அது சாதாரணமாக மாறுவதிலும், உள்வாங்கப்படுவதிலும்தான் தங்கியிருக்கின்றது. இந்தப் பொறிமுறை துருக்கியில் மிக வெற்றிகரமாக செயற்பட்டிருக்கிறது. இராணுவவாதம் ஒரு கருத்தியலாகக் கட்டமைக்கப்பட்டு தேசியவாதக் கருத்தியலோடு இரண்டறக் கலந்துவிட்டது. இவ்வாறு ஏற்பட்ட கலவையினால் வெளிவரும் இராணுவமயமாக்கம் கலாசாரத்தை, அரசியலை, அடையாளத்தை கட்டமைக்கின்றது (A.G.Altinay,2004). படைக்கட்டுமானம் சிறிலங்காவில் வெகு திறமையாக வினைத்திறன் மிக்கதாக நிறுவமையப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. அவ்வாறு நிறுவமையப்படுத்தப்பட்ட கட்டமைப்பின் கட்புலப்பாடு (visibility) வெளிப்படையானது. அதே நேரத்தில் எங்கும் உள்ள (Omni Present) தோற்றப்பாட்டைக் கொடுக்கின்றது. சிறிலங்காவைப் பொறுத்தவரையில் இராணுவ தேசம் (Military Nationhood) எழுதப்படாத கோட்பாடாக இருந்துவருகின்றது. சிங்கள தேசியவாதத்திற்கும் இராணுவவாதத்திற்குமான இடைவெளி மிகக் குறுகியது. இராணுவச் செயற்பாட்டுத்தளம் சிறிலங்காவில் பிரகடனப்படுத்தாத ‘புனித வெளியாக’ – கேள்விக்குட்படுத்தப்படாத, சிக்கலுக்குட்படுத்தப்படாத வெளியாக இன்னும் தக்கவைக்கப்பட்டுள்ளது. இதற்கு மதத்தின் பங்களிப்பு முக்கியமானது. சிறிலங்கா என்கிற ஒற்றைத் தேசக் கட்டுமானத்தில் படைக்கட்டுமானத்தின் பங்களிப்பு கணிசமானது.

இராணுவ வரலாற்றுப் பின்புலமுடைய தற்போதைய சிறிலங்காவினது சனாதிபதியின் நடவடிக்கைகளும், நியமனங்களும் இந்நாடு இராணுவமயமாக்கலை நோக்கி பயணிக்கின்றதா என்ற அச்சத்தை ஏற்படுத்துவதாக ஆங்காங்கே கலந்துரையாடல்களும், அது தொடர்பான எழுத்துக்களும் வெளிவருகின்றன. இச்சூழலில், தமிழ் மக்களைப் பொறுத்தவரையில் வடக்கு-கிழக்குப் பகுதிகளின் இராணுவமயமாக்கம் ஒரு புதிய சமூக-அரசியல் தோற்றப்பாடு அல்ல. பல தசாப்தங்களாக வடக்கு-கிழக்கு செறிவாக இராணுவ மயமாக்கப்பட்டிருப்பதை அறிந்தும் அந்த இராணுவமயமாக்கத்தை தெற்கில் உள்ளோரும், ஏனையவர்களும், நியாயப்படுத்த முனைந்ததை அவதானிக்க முடிந்தது. இராணுவமயமாக்கல் நியாயங்களாகப் பெரும்பான்மையானவர்களால் முன்வைக்கப்பட்ட காரணமாக புலிகளின் மீளெழுச்சியை தடை செய்வது எனக் குறிப்பிடப்படடிருந்தது. அரசு இராணுவ வெற்றியை கொண்டாடுவதும் மீளெழுச்சி பற்றிக் குறிப்பிடுவதும் முரண்நகையாகத் தோற்றமளிக்கின்றது.

சிறிலங்காவின் படையினராகச் சேர்க்கப்பட்டிருப்பவர்கள் அல்லது சேர்பவர்கள் சிங்கள-பௌத்தர்கள் ஆவார்கள். தமிழ்களைக் விரல்விட்டு எண்ணலாம். ஏறக்குறைய சிங்கள-பௌத்தர்களால் உருவாக்கப்படும் சிறிலங்காவின் படைக்கட்டுமானத்தில் சிங்கள பௌத்தத்தின் செல்வாக்கு இன்றியாமையாதது. குறிப்பாக பௌத்தம் போதிக்கும் முன்வினைப் பயனும் (Karma), மகாவம்ச புனைகதையின் தாக்கமும், சிங்கள-பௌத்த கூட்டு உளவியலும், பெரும்பான்மைவாத மனநிலையும் சேர்ந்துதான் சிறிலங்காப் படைக்கட்டுமானத்தைகு கட்டமைக்கின்றுத. மேற்கூறப்பட்ட கருத்தியல்களுக்குள்ளாகத் தான் படையினரின் உருவாக்கம் செயன்முறைப்படுத்தப்படுகின்றது. இவற்றிற்கு கொடு முடியாக உள்ள சிங்கள-பௌத்த போர் நியாயக் கோட்பாடு இராணுவ படைக்கட்டுமானத்தின கூட்டு உளவியலை கட்டமைப்பதில் அதிக செலவாக்குச் செலுத்துகின்றது. இவை எல்லாவற்றையும் உள்வாங்கித்தான் வடக்கு-கிழக்கில் இராணுவமயமாக்கத்தை ஆராய வேண்டியுள்ளது. சிங்கள-பௌத்த போர் நியாயக் கோட்பாட்டிலிருந்து தான் படைக் கட்டுமானத்தின் வன்முறை நியாயப்படுத்தப்படுகின்றது. அந்த நியாயம் எவ்வாறெனில் சிறிலங்காவின் படைக்கட்டுமான செயற்திட்டத்தின் உள்நோக்கம் சிங்கள இனத்தை, சிங்கள நாட்டை, பௌத்த மதத்தைப் பாதுகாப்பதாகும் (Daniel W. Kent 2008). இப் பாதுகாக்கும் கடமையுணர்விலிருந்துதான் செயற்பாடுகள் தொடங்குகின்றன. எதிலிருந்து இனத்தை, மதத்தை, நாட்டைப் பாதுகாக்கின்றார்கள் என்றால் ‘பயங்கரவாதத்திலிருந்து’, பயங்காரவாதத்திலிருந்து நாட்டைப் பாதுகாப்பதற்கான நியாயப்பாடு பொதுவாக போர் நியாயக் கோட்பாட்டிற்குள் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டிருக்கின்றது. ஏனென்றால் பயங்கரவாதம் தீயது. பயங்கரவாதத்திற்கான வரைவிலக்கணம் அல்லது பயங்கரவாதத்தைப் பயங்கரவாதம் என யார் நிர்ணயிக்கின்றார்கள் என்ற வாதம் மிக முக்கியமானது. ‘பாதுகாத்தல்’ போர்வையில் (இனம், மதம், நாடு) வன்முறை நியாயப்படுத்தப்படுகின்றது.

சிறீலங்கா அரசு கண்டுபிடித்து வடிவமைத்து வரும் உள்நாட்டிலுள்ள எதிரிகளுக்கெதிரான போரைத்தான் படைக்கட்டுமானம் முன்னெடுப்பதாகயிருந்தால் சிங்களம் கூட்டு எதிரியை இனம் சார்ந்து கட்டமைக்கின்றது. சிங்களம் கட்டமைக்கின்ற கூட்டு எதிரிக்கு பூகோள எல்லைகள் நிர்ணயிக்கப்பட்டிருக்கின்றன (வடக்கு-கிழக்கு). இதனடிப்படையில் தான் வடக்கு-கிழக்கை சிங்கள அரசுகள் செறிவான இராணுவமயமாக்களுக்குள் தொடர்ந்து வைத்திருக்கின்றது. செறிவான இராணுவமயமாக்கல் இரண்டு விளைவுகளை ஏற்படுத்தலாம். பலஸ்தீனத்தைப் போன்று இஸ்ரயேல் காலணித்துவததிற்கெதிரான பலஸ்தீன மக்களின் அறவலிமையை இன்னும் வலுப்படுத்தும், இல்லாவிட்டால் அதே அடக்கு முறைக்கெதிரான அறவலிமையை வலுவிழக்கச் செய்யும்.

இராணுவ மயமாக்கலை படைத்துறைக்கட்டுமானங்களின் செயன்முறைக்குள் மட்டும் வரையறுத்துக் கொள்ளமுடியாது. அச்செயன்முறைகள், உதாரணமாக நிர்வாக அலகுகளில் இராணுவ தலையீடுகள், பொருளாதாரத்தில் இராணுவ தலையீடும் பங்களிப்பும், நில அபகரிப்பு, இராணுவங்கள் வளங்களைச் சூறையாடல், இராணுவமயமாக்கலில் களத்திரமான பங்களிப்பைச் செய்கின்ற போதும் அவை மட்டுமே இராணுவமயமாக்கலாகக் கொள்ளமுடியாது. இராணுவமயமாக்கல் படைக்கட்டுமானத்தையும் விடப் பரந்தது. சாதாரண விளங்கிக் கொள்ளலுக்கு அப்பால் இராணுவமயமாக்கலை விளங்கிக் கொள்வதே இக்கட்டுரையின் நோக்கமாக இருக்கின்றது.

சிவில் இராணுவவாதம் (Civil Militarism-Sahadevan, 2000), சகாதேவனின் கருத்துப்படி கூட்டுவன்முறை சிவில் இராணுவவாதத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்துகின்றது. பொதுமக்களை அணிதிரட்டி இன்னொரு குழுமத்திற்கெதிராக வன்முறையைக் கட்டவிழ்ப்பதும்,அதன் விளைவாக உயிரிழப்பு,உயிர்ச்சேதம்,பொருட்கள்; இழப்பு, பொருட் சேதம் என்பன ஒரு குறிப்பிட்ட குழுமத்தின் மீது இனத்தை,மதத்தை,மொழியை அடிப்படையாகக் கொண்டு மேற்கொள்ளப்படலாம். சிவில் இராணுவவாதிகளாக (Civil Militarists) பெரும்பாலும் ஆதிக்கம் செலுத்துகின்ற, அதிகாரமுடைய இனக்குழுமமாக இருப்பின், அரசினுடைய ஒத்துழைப்பும் இதற்குக் கொடுக்கப்படும். இதற்கு உதாரணமாக 1958 படுகொலை, 1977 படுகொலை, 1983 ஜுலை இனக்கலவரப்படுகொலை இன்னும் பிற. சிறிலங்காவில் பொதுமக்கள் மட்டும் கூட்டு வன்முறைக்காக அணிதிரட்டப்படவில்லை. பௌத்த பிக்குகளும், துணைப்படையினரும், காவல்துறையும், அரசியல்வாதிகளும் பங்கெடுத்ததுதான் வரலாறு.

சிறீலங்கா அரசு உள்நாட்டில் உள்ள எதிரிக்கு எதிராகப் போரிட வேண்டிய தேவையை தனது வாக்காளர்களுக்கு உணரத்திக் கொண்டேயிருக்கும். நாட்டின் பாதுகாப்புக்கு அச்சுறுத்தல் எப்போதுமே வரலாம் என்கின்ற தோற்றப்பாடு மக்கள் மத்தியில் அச்சத்தை உருவாக்கிக்கொண்டேயிருக்கும், இதனால் பாதுகாப்பை மையப்படுத்திய ஆட்சி அணுகுமுறை தீர்வாக அறிமுகப்படுத்தப்படுகின்றது. பாதுகாப்பு மைய ஆட்சியில் நாட்டின், மக்களின் பாதுகாப்புக் கருதி சனநாயக விழுமியங்களை (கருத்துச் சுதந்திரம், சுதந்திரமான நடமாட்டம் போன்ற இன்னும் பிற சனநாயக விழுமியங்கள்) விட்டுக் கொடுப்பதற்கு மக்கள் தயாராக இருக்கின்றார்கள். அரசுக்கு எதிரான ஆர்ப்பாட்டங்கள், மனித உரிமை, சமூகச் செயற்பாட்டாளர்களின் நடவடிக்கைகள் நாட்டின் பாதுகாப்புக்கு அச்சம் விளைவிக்கும் என்ற தோற்றப்பாடு உருவாக்கப்பட்டு எல்லாமே பாதுகாப்புப் போர்வையில் நசுக்கப்படுகின்றது. இவை பெரும்பாலுமே வன்முறையை தீர்வாகக் கொண்டிருக்கும், வன்முறையே பிரச்சனைக்குத் தீர்வாகும் என்ற சமூக நம்பிக்கை உருவாக்கப்பட்டு வன்முறைக் கலாசாரம் சமூக வாழ்வியலில், சமூக அலகுகளில் ஊடுருவுகின்றது. வன்முறைக் கலாசாரம் சமூகங்களில் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட ஷபுதிய சாதாரணமாக|, ஒரு சமூகவியல் தோற்றமாகக் கட்டமைக்கப்படுகின்றது.

வன்முறைக் கலாசாரத்தில் சமூக கட்டமைப்பு சிதைக்கப்படுகின்றது. சமூகக் கட்டமைப்புச் சிதைவிற்குத் தீர்வாக, வன்முறைக் கலாசாரத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதற்கு காவல் துறையைத் தவிர்ந்து இராணுவத்தைக் களமிறக்கின்றனர். இங்கே வன்முறைக்குத் தீர்வாக இன்னொரு வன்முறை பயன்படுத்தப்பட்டு, இராணுவ இருப்பின் அவசியம் வலியுறுத்தப்படுகிறது. புதிய இராணுவக் காவலரண்கள் அல்லது முகாம்கள் தோற்றம் பெறுகின்றன. இராணுவத் தலையீட்டு நியாயம் மக்களின் பாதுகாப்புக்கு அவசியம் என்ற போர்வையில் மேற்கொள்ளப்படும் புதிய ஆக்கிரமிப்பு சனநாயகத்தைப் பாதுகாப்பதற்காக கட்டமைக்கப்படுகின்றது. இராணுவ ஆக்கிரமிப்பு சனநாயகத்தை பாதுகாக்கவே என்ற அரசியல் தோற்றப்பாட்டினூடாக ஆக்கிரமிப்புக்கும் சனநாயகத்திற்குமிடையேயான தொடர்பு ஏற்படுத்தப்பட்டு இராணுவ ஆக்கிரமிப்பின் தக்க வைப்பு நியாயப்படுத்தப்படுகிறது. அதுவே சனநாயத்தின் இன்னொரு அங்கமாகவும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றது.

இராணுவ ஆக்கிரமிப்பின் இருப்பு வன்முறைக் கலாசார சூழலில் தான் நியாயப்படுத்தப்படும் என்றால் வன்முறையை கட்டுப்படுத்துவதற்கான அல்லது ஒழிப்பதற்கான அதி உயர் சக்கியாக (Super Power) இராணுவக் கட்டமைப்பு வடிவமைக்கப்படுமானால், இராணுவ ஆக்கிரமிப்பைத் தக்க வைக்க படைக்கட்டுமானத்திற்கு வன்முறைக் கலாசாரத்தை தக்க வைக்க வேண்டிய சூழல் இருக்கின்றது. இந்தப் பின்னணியில் தான் யாழ்பாணத்தில் எழுந்துள்ள ஆவாக் குழுவின் உருவாக்கத்தை நோக்க வேண்டியுள்ளது.

வடக்கு-கிழக்கில் அதிசெறிவான இராணுவப் பரம்பல் என்பது, நிலங்களை மட்டும் அபகரிக்கவில்லை. சிவிலியன்களுக்கான சனநாயக வெளியையும் மக்களுடைய தனிப்பட்ட (Private) வெளியையும் ஆக்கிரமிக்கின்றது. இராணுவ ஆக்கிரமிப்பு, ஒற்றையாட்சி மைய அதிகார வெளிப்படுத்தல் மாத்திரம் அல்ல. காஷ்மீரைப் போன்று சுயநிர்ணய உரிமைக் கோரிக்கைக்கான நிராகரிப்புமாகும். இது ஏறக்குறைய பெரும்பான்மை சனநாயகப் பொறிமுறையினூடு ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டுள்ளது. தற்போதுள்ள அரசின் கீழ் சிறிலங்கா இராணுவமயப்படுத்தப்பட்டுள்ளது எனக் கூறும் தென்னிலங்கைவாதிகள் வடக்கு-கிழக்கின் செறிவான இராணுவமயப்படுத்தல் பற்றி மௌனம் காப்பது அவர்களின் இரட்டை வேடத்தை அம்பலப்படுத்துகின்றது.

வடக்கு-கிழக்கில் தற்போதைய சூழலில் ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட தேசத்திற்குள் வாழ்வியலை அமைத்துக் கொள்ள திணிக்கப்பட்ட நிலை காஷ்மீரை, பலஸ்தீனத்தைப் போன்று வந்தாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை. செறிவான இராணுவமயப்படுத்தப்பட்ட அசாதாரண சூழலில் நாளாந்த இராணுவவாதத்திற்குள் (Everyday militarisms ,L.Dawney 2018) வடக்கு-கிழக்கில் வாழ்பவர்கள் அசாதாரண சூழலுக்குள் சாதாரண வாழவியலை வாழப் பழகிக் கொள்ள வேண்டும் என்ற நியதி கட்டவிழ்க்கப்படவேண்டும். Derek Gregory என்ற அறிஞர் அறிமுகப்படுத்துகின்ற எங்கும் போர் (Everywhere War) என்ற கருத்தியல் பின்ணணியில் வடக்கு-கிழக்குச் சூழல் நோக்கப்பட வேண்டும். போரை விளங்கிக் கொள்ளல் என்பது அதனுடைய வடிவங்களுக்கேற்ப மாற்றமடைகின்றது. 2009க்குப் பின் வடிவமைக்கப்பட்ட போர் ஒவ்வொரு வாயிற்படியையும் போர்க்களமாக மாற்றியிருக்கின்றது. நாளாந்த மனித வாழ்வின் இயங்கியலின் ஒவ்வொரு அலகுகளிலும் போர் தொடுக்கப்பட்டுள்ளது. இராணுவவாத கலாசாரம் (Culture of Militarism) சாதாரண வாழ்வியலில் உள்நுழையும்போது இராணுவக்கூறுகள் உள்வாங்கப்படுகின்றன. இவை அற ஒழுக்க நியாயதிக்கத்தை வழங்குவதற்கு முயற்சிக்கின்றது.

படைக்கட்டுமான வலுக்கட்டமைப்புக்கூடாக சிறீலங்கா அரசு இராணுவமயமாக்கத்தை சாதாரணமயப்படுத்திய இராணுவவாத விழுமியங்களைக் கொண்டு தன்னை ஓர் அதியுயர் சக்தியாக பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. அதனையே ஓர் ஆட்சி அலகாகஃமுறையாக மாற்ற முற்படுகின்றதா என்ற கேள்ளிகளும் எழாமலில்லை. இராணுவவாதமும், இராணுவமயமாக்கமும் புதிய ஆட்சி ஒழுங்குமுறையா?

சிறிலங்காவை பொறுத்தவரையில் இராணுவமயமாக்க நீக்கம் என்பது படைக்கட்டுமானங்களை அகற்றுவது மட்டுமல்ல. இராணுவவாதம் அறிமுகப்படுத்திய கலாசாரத்தை சிக்கலுக்குட்படுத்தி கட்டவிழ்ப்புச் செய்வது. இந்தக் கட்டவிழ்ப்பு தமிழர்களுக்கு மாத்திரம் நன்மை பயக்கப்போவதில்லை, இத்தீவின் பெரும்பான்மையினருக்கும்தான்.

Our Facebook Page

Archives